lifespoems

©Ilona Brandwacht

Verdriet?!?! 16-08-2020

Ik voel veel verdriet
Aan mij zie je dit niet
ik heb een brok in mijn keel
dat is nu een dagelijks ritueel
Weet niet hoe hier mee om te gaan
Kan nauwelijks op mijn benen staan

Ben angstig heel de dag door
Heb het gevoel dat ik ontspoor
Regelmatig kijk ik over mijn schouder
Ook al ben ik nu veel ouder
Ik blijf nog steeds dat bange kind
Heb continu sterke tegenwind

Voelt alsof ik niet vooruit mag gaan
Zit in een eindeloze achtbaan
Mijn leven staat volledig op zijn kop
Hoe kan ik hier nog tegen op
Ik ben bang voor wat er allemaal kan
Als ik alles los laat, wat dan?

Zal ik er beter van worden
Kom ik ooit over deze horden
Alleen kan ik het niet meer aan
Ook al weet ik dat hun voor me klaar staan
Aangeven dat ik het niet meer trek
Voelt hetzelfde als mij verklaren voor gek

Ik wil zo graag vooruit
Maar elke keer als ik mijn ogen sluit
Ben ik weer terug waar ik begon
Ik wou dat ik dit alleen aankon
Sterk zijn is een kracht
Met toegeven verlies ik mijn macht

De macht om te bewijzen
Dat ik alleen ook kan herrijzen
Ik ben sterker dan ik denk
Dat is een geschenk
Echter voelt het als falen
Als ik het alleen niet kan halen

Zo sterk als ik ben
Ik moet leren lopen zonder dat ik ren
Vluchten is geen optie meer
Dit herhaal ik keer op keer
Het lukt het me niet
Dat doet me extra verdriet

©Ilona Brandwacht

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

© 2020 lifespoems

Thema door Anders Norén