lifespoems

©Ilona Brandwacht

Alleen en verlaten 11-10-2020

Ik voel me alleen en verlaten
Heb niemand om mee te praten
Ben in mijn huis maar voel me niet thuis
Deze gedachte opent een sluis
Een sluis aan gedachtes die ik niet wil
Het is in mijn hoofd nu niet meer stil

De negatieve gedachtes komen en gaan
Ik kan hierdoor niet lang meer stevig staan
Ik voel me wankel op mijn benen
Al het positieve lijkt verdwenen

Mijn hoofd is vol en ik ben moe
Alles lijkt te veel en Ik weet niet hoe
Hoe dit zo heeft kunnen gebeuren
Alleen deze gedachte doet me al treuren

Ik wil zo graag alles los kunnen laten
Maar weet niet waarover te praten
Voel zoveel in z’n korte tijd
Ben ik nu dat echt de weg kwijt?

Ik doe mijn best, het ‘normaal’ weer op te pakken
Voelt alsof alles weg dreigt te zakken
Ik wil terug naar toen
Toen ik wist wat ik kon doen

Het alsof de wereld helemaal anders is
En het lijkt of ik me elke keer vergis
Dit is niet wat ik voelen wil
Toch sta ik er elke keer bij stil

Ik voel me alleen en verlaten
Maar niemand heeft het in de gaten
Ik weet niet wat ik moet zeggen
Ik weet niet hoe Ik dit uit kan leggen

Straks snappen ze niet wat ik voel
Weten ze niet hoe ik het bedoel
Ik wil zo graag verder komen in mijn leven
Maar de toekomst is zo eng, het laat me beven

Niet weten wat er te wachten staat
Niet weten wat er gebeuren gaat
Dit vind ik moeilijk te bevatten
Ik wil de toekomst niet onderschatten
Maar ook niet dat ik weg ren
Van waar ik nu ben

©Ilona Brandwacht

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

© 2021 lifespoems

Thema door Anders Norén